• Jenni

<studiodroom> hoe ik afrekende met momguilt.

Op @studiodroom bespreek ik de hele maand maart schuldgevoel. Iets wat we allemaal, in meer of mindere mate, dagelijks ervaren. En als er één ding is dat ons, moeders, misschien nog meer verbindt dan de onmetelijke liefde voor onze kroost, dan is het dat wel: het gevoel dat we naar onze kinderen toe altijd tekortschieten.


En dat is jammer. Ik zie hoe hard we elke dag ons best doen. Zo hard zelfs, dat we onze eigen dromen, ambities en vaak zelfs zelfzorg helemaal opzij schuiven om het NOG beter te doen. Wat een erg vicieuze cirkel in de hand werkt. Want het doet meer kwaad dan goed. Niet enkel naar onszelf, maar ook naar onze kinderen toe.


Het was mijn psychologe die me destijds tot dat inzicht bracht. 'Welk voorbeeld wil je aan je kinderen geven?' vroeg ze mij. 'Dat van een mama die zichzelf constant voorbijloopt, gestresseerd de dag doorbrengt en alleen maar voor anderen leeft? Of dat van iemand bij wie zelfzorg hoog op de agenda staat, die voor zichzelf kiest en gelukkig is?' Touché.


Mijn eerste jaren als mama deed ik voor iedereen hard mijn best, behalve voor mezelf. Gevolg: ik liep de hele dag als een stresskip rond. Op papier was ik toen meer 'bij' hen. Maar op welke manier? Prikkelbaar, gestresseerd en met mijn gedachten altijd bij mijn mails, een vergadering of de was die nog opgehangen moest worden. Die prikkelbaarheid uitte zich vaak in geroep, met als dat gevolg: nog meer schuldgevoel.


Tot ik van mezelf weer een prioriteit maakte. Door voor mezelf te kiezen, koos ik dus voor hen.

Paradoxaal genoeg werd ik een betere mama door er minder naar te streven één te zijn.

Twee jaar na het inzicht dat mijn psychologe mij bijbracht kan ik dan ook in alle eerlijkheid zeggen dat ik me nog nauwelijks schuldig voel in het moederschap. En kan ik zelfs zeggen dat ik mezelf een goede mama voor mijn zonen vind.


Wat hielp me concreet nog in die zoektocht?


  1. Uitzoomen. Kinderen leren meer van hoe je je gedraagt dan van wat je zegt. Nadenken over welk voorbeeld ik wil dat ze nastreven (hoe ik me gedraag dus) hielp al enorm veel om me anders te gaan gedragen. Maar ook nadenken over welke waarden ik ze wil meegeven en wat onze opvoedingsstijl is. Zo is 'zelfstandigheid kweken' voor ons een heel belangrijke waarde. We willen kinderen die sterk in hun schoenen staan, hun eigen keuzes kunnen maken en op zichzelf vertrouwen. Zo leer ik mijn oudste zoon dat hij zelf verantwoordelijk is voor het maken van zijn huiswerk: hij kiest wanneer hij het maakt en moet zelf om onze hulp vragen als hij die nodig heeft - zodat hij zichzelf kan leren inschatten. We zitten dus op minder 'bovenop' hem, wat allicht atypisch is in onze huidige maatschappij. Het gebeurt daardoor wel eens dat hij zijn huistaak vergeet te maken of te weinig studeert. En dat mag hij dan zelf uitleggen aan de juf. Ik zou me daarover schuldig kunnen voelen. Maar ik weet dat hij daardoor net wél een hele waardevolle les heeft geleerd die bijdraagt aan het 'grotere doel'. Weten wat jij belangrijk vindt in het moederschap en welke mama je wilt zijn (waarvoor je bepaalde dingen wel/niet doet) geeft minder grond aan schuldgevoelens.

  2. Blijf bij jezelf. Door de komst van het internet en sociale media kunnen we veel meer binnenkijken bij andere gezinnen dan pakweg 20 jaar geleden. Dat maakt ons onzekerder. Je leest over die mama die 20 maanden borstvoeding gaf, terwijl jij na 3 maanden op flessenvoeding overschakelde. Of je ziet de thuisblijfmama mooie plaatjes delen vanuit de speeltuin om 16u, terwijl jij nog aan het werk bent. Maar zij zijn jou niet. Zij hebben allicht andere waarden of prioriteiten in het moederschap (zie vorig punt). Blijf dichtbij jezelf. Jouw keuzes, jouw leven en ook jouw moederschap.

  3. Lijst op! Nog meer dan de vergelijkingsdrang uitgelokt door sociale media had ik een andere draak in het moederschap: het anders willen doen dan mijn mama. Mijn mama leed aan een psychische stoornis waardoor mijn kindertijd soms heel onveilig aanvoelde (en was). Het eerste jaar als mama had ik dan ook één mantra dat constant door mijn hoofd waarde: 'ik moet het anders doen.' Tot het haast een obsessie werd en ik er helemaal verstrikt in geraakte. Mijn psy liet me na een sessie waarin ik weer eens raasde over 'hoe slecht ik wel moederde' een lijst maken over waarom ik wél een goede moeder ben. Het klinkt misschien te simpel, maar nadien moest ik wel toegeven dat ik het helemaal niet zo slecht deed. Ik zag zwart op wit het papier het verschil met mijn eigen ervaringen als kind en dat hielp me om dat spookbeeld beter los te laten. En meer op mezelf te vertrouwen.

  4. Je bent enkel verantwoordelijk voor jezelf. Dit is de meest tricky one, I know. Want natuurlijk ben je verantwoordelijk voor je kinderen. Maar in the end is het moederschap een proces van loslaten: we voeden onze kinderen op en na 18, 20 of 25 jaar vliegen ze het nest uit. En dan is het terug me, myself and I. Daar ben ik heel nuchter in, hoewel die gedachte uiteraard ook pijn doet. Maar het IS zo. Wil je echt je hele leven on hold zetten tot dan? Je dromen, ambities en gekoesterde plannen tot dan in de koelkast zetten? En meer nog: is dat de les die je jouw kinderen wil meegeven? (zie puntje 1). Ik kan niet verwachten dat mijn kinderen vol vertrouwen aan hun leven beginnen als ik alles voor hen opgeef. Dus ga ik zonder schuldgevoel een weekend weg met vriendinnen, blijf ik zonder scrupules mijn leven als vrouw en echtgenote leiden (en is er een deeltje enkel van 'Servaas en Jenni') en bouw ik mijn professionele ambities nu al verder uit.

  5. Blijft het knagen? Dan is het tijd voor actie. Schuldgevoelens kunnen ook goed zijn. Ze liggen ten grondslag aan het verlangen het goed te willen doen. Blijft het ondanks alles knagen, dan wil dat misschien zeggen dat je door het leven dat je nu leidt, misschien niet de mama kan zijn die je wil zijn. Enkele jaren geleden, toen ik vaak van 6u45 tot 19u van huis was, was ik te ver afgedwaald van het leven dat ik wil leiden. En dat had op zich zelfs niet eens te maken met de werkuren. Wel dat ik, door de werkdruk en het feit dat ik niet kon loslaten, alleen maar gestresseerd was. Thuis alles op automatische piloot afwerkte zodat ik na kinderbedtijd in de zetel kon neerploffen met een glas Chardonnay. Erg gelukkig werd ik daar niet van. Nu zijn er nog soms lange dagen, of ben ik 's avonds weg voor coachinggesprekken. Maar doordat de balans weer goed zit ben ik ook de mama die ik wil zijn: ontspannen, levend in het moment en vrij. En dan heeft schuldgevoel geen vrij spel meer.


Jenni.


ps: zit je zelf verstrikt in vergelijkingsdrang, durf je niet voor jezelf te kiezen of heb je geen voeling meer met je verlangens? Coaching kan je helpen. Je kan bij mij een gratis en vrijblijvend intakegesprek boeken.



162 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven