• Jenni

<studiodroom> Moet je job je passie zijn?

Ik val maar meteen met de deur in huis: neen.


Hoe we met z'n allen in het leven staan, de maakbaarheid van het leven waarin we allemaal keihard geloven, maakt dat we onszelf een torenhoge druk opleggen. We willen de beste ouder zijn, het mooiste huis bezitten, de meeste vakanties beleven. En die job, die moet ook allesvervullend zijn.


Is dat zo? En is dat zelfs geen gevaarlijke gedachte? Wat mij betreft wel, en wel om die redenen:


  • Het wordt een deel van je identiteit, waardoor je die job niet meer loskoppelt van wie je bent in de kern.

Jaren geleden deed ook ik alles voor mijn job en zette ik er veel voor opzij. Tijd met mijn gezin, tijd voor mezelf. Omdat ik doordrongen was van het idee dat mijn job mijn passie was. Werken was mijn veilige plek. Meer nog: ik ontleende mijn identiteit aan (hard) werken. Daardoor was ik ook bereid er veel voor op te geven. Steeds verder van huis werken, uren in de file staan elke dag, opdrachten uitvoeren die me niet lagen. Ik dreef steeds verder af van mijn buikgevoel, van wat ik wou. Ik kon mezelf heel moeilijk loskoppelen van die job. Stond ermee op en ging ermee slapen. Met alle gevolgen van dien.


  • Het maakt ons behoorlijk onzeker.

'Wat is er mis met gewoon te werken voor je centen?'zei iemand me onlangs op Instagram. Ik kon haar niet meer gelijk geven. Want door die 'dictatuur van de passie' voelen we ons heel snel onzeker als we onze job maar gewoontjes vinden of stomme dagen hebben. Kijk maar op sociale media: hashtags zoals #lovemyjob vind je overal. En dat is goed, ik ben helemaal pro dingen graag doen en enthousiast zijn. Maar neem het van mij aan: bij élke job, ja ook die droomjob, horen er leuke en minder leuke taken. Ik ben super graag zelfstandige en ik zou nu niets anders willen doen. Toch zijn er ook aspecten die ik minder fantastisch vind, zoals mijn administratie bijhouden of mijn financieel plan opmaken. Laat je dus geen schuldgevoel aanpraten. Van passie alleen komt er geen water en brood op tafel. Laat staan goeie chocopasta (zie verder).


  • Loslaten wordt moeilijk.

Nog een gevaar: passie laat je niet los. Ik zou kunnen blijven schrijven, boeken lezen over zelfontwikkeling of rouw, content opnemen. 's nachts kan ik soms wakker worden van een idee of een inzicht, en dan neem ik meteen mijn gsm vast om notities te maken. Allemaal leuk dus, dat gepassioneerd zijn, maar u hoort het: het ontneemt me soms mijn broodnodige slaap. Als ik te veel doorschiet, dan zou het weleens kunnen dat ik zelfzorg wat aan de kant schuif. Of mijn kinderen weer negeer als ze me iets vragen. Dus ik moet op gepaste tijden de passie loslaten. Verplicht. Zo is zaterdag hier de dag van de week geworden waarin ik niets MAG doen voor mijn zaak. Ook al zou ik het willen.


Je passie volgen heeft vaak te maken met wat je wilt in plaats van wat je kent.

Weg met passie dus?

Je 'passie volgen' is anders dan doen wat je goed kent, zegt Geertje Couwenbergh in Happinez. Je passie volgen heeft vaak te maken met wat je wilt in plaats van wat je kent. Sta me toe mijn eigen zaak even weer als voorbeeld te nemen: mijn passie is schrijven en coachen. Na een schrijf- of coachingsessie voel ik de energie stromen. Maar: momenteel brengt het onvoldoende brood op de plank om mij en mijn gezin te voeden - tenzij ik bereid zou zijn een groot stuk van mijn levensstandaard te herzien. Maar ik ken mezelf ondertussen. Ik wil chocopasta van de Bio-Planet en niet van de Aldi*. Dus kies ik ervoor om mijn werk als coach en auteur te combineren met iets dat minder mijn passie is, maar waar ik wel goed in ben en dus vlot geld mee kan verdienen: werken als HR consultant. Misschien is dat weinig romantisch, maar ik ben geen romantische coach. Wél een realistische.


Het voordeel van het niet volgen van je passie is dus volgens Couwenbergh dat je er genadeloos goed in bent. (jep, als coach en schrijver ben ik nog enorm groeiend, terwijl de taken als HR Consultant meer routineus zijn). Waar je goed in bent ligt recht voor je neus. Het is enkel een kwestie van die uit je blinde hoek te halen.


En dat is precies wat ik doe in mijn loopbaancoaching**: ik haal talenten uit de blind spots. Op een heel doelgerichte manier. Daardoor kom je heel vaak tot het inzicht dat plezier halen uit je/een job helemaal niet zo onhaalbaar is: het is gewoon een kwestie van de juiste tools in te zetten in de juiste omgeving. En zo de juiste mix vinden tussen graag doen, minder graag doen en passie. Bij mij was de oplossing om een zaak op te richten waar ik al die dingen kan combineren: schrijven (passie!), coachen (passie!) en consultancy (kassa kassa!). Bij jou vinden we allicht een andere sleutel. Eén ding is zeker.


Het ligt écht allemaal binnen handbereik.


Jenni.


* en dit doet voor alle duidelijkheid geen afbreuk aan de Aldi of mensen die daar hun boodschappen doen. Ik bedoel alleen maar dat alles een keuze is. Ken jezelf, daar begint het mee. Ben je wél bereid om volledig voor je passie te gaan: super! You do you. Maar weet dat wel dat die keuze ook weer bepaalde gevolgen heeft, onvermijdelijk. Alles gaat erom waar nu voor jou de prioriteit ligt. En kies. Altijd opnieuw.


** ik heb lang getwijfeld over de naam Studiodroom. Net om die connotatie naar die (onhaalbare) droomwereld. De filosofie van Studiodroom is echter dat dat droomleven écht binnen handbereik is. Dat je in deze studio door op een andere manier naar de dingen te kijken kleine veranderingen kan doorvoeren die een grootse impact hebben. Benieuwd? Volg me dan hier of boek een intakegesprek in.


220 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven