• Jenni

Vaderdag zonder vader.

Het daagde me al een paar dagen.

Hoofd in herinneringen, kleine kneepjes in mijn hart.

Het verdriet dat subtiel ergens in mijn buik en hart schuilt, elke dag, wordt weer prominenter.


Want vaderdag komt eraan.

De eerste keer zonder vader.


Morgen zal er geen telefoontje zijn naar de Hengststraat, geen typische bulderlach wanneer ik over Felix zijn laatste kapriolen vertel.

Morgen rijd ik de Hengststraat voorbij en stop ik verder, aan het kerkhof.

Voor de eerste keer op vaderdag.


Het gekke is dat ik me tijdens zijn leven zo vaak aan hem ergerde. Aan de orkaan die schijnbaar in huis gepasseerd was nadat hij op de kinderen kwam babysitten - August en Felix mochten alles, werkelijk alles. Aan de sigarettengeur die in zijn appartementje rondging en de tv die op volume 35 stond.

Wat zou ik veel geven om nog eens binnen te kunnen stappen in die walm van blauwe Rothmans en mijn oren dicht te knijpen. En hem daar te zien zitten, voor de buis, naar een of ander programma waar enkel gepensioneerden naar kijken - want wie anders kijkt er tv om drie uur in de namiddag.  


Het gekke is dat we vaak het gevoel hadden elkaar niet te begrijpen. Van zijn 'gij kunt nu toch eens nooit in uw kot blijven' nadat ik vertelde over onze volgende reis of uitstap over 'dat is toch allemaal naar de klote' wanneer we het over politiek hadden. Over hoe hij de waarheid soms naar zijn hand zette en bepaalde details behoorlijk kon uitvergroten. Dat frustreerde mij soms mateloos. 


Ik mis het. Ik mis het allemaal.  


Ik mis het om geïrriteerd te zijn, om te lachen om zijn uitspraken of om de rommel na zijn passage thuis op te ruimen.


Hem te begeleiden naar de voordeur, nog één keer te vragen of ik hem echt niet thuis moet afzetten, hem te horen zeggen 'neen, ik stap wel, zo blijf ik in beweging he' en hem dan te zien wegstappen, onze straat uit. Terug de eenzaamheid in. Ik met wat weemoed in de buik. Want dat waren we allebei: bon-vivants op een bedje van tristesse. Iets dat bij mij deels is weggespoeld door het gezinsleven waar ik elke dag gelukkig in vertoef. Weggevaagd door liefde en geluk. Maar dat kende hij niet. Niet meer.


Want het gekke is dat we op een bepaalde manier meer op elkaar geleken dan wie anders. We waren allebei koppige, eigenwijze steenezels die liever bij hun standpunt bleven dan water bij de wijn te doen. Beiden te veel schroom om, al is het maar één keer, echt te verwoorden wat wij voor elkander betekenden.


Dat de irritatie en het ongeduld de bovenhand namen, zelfs in zijn laatste levensminuten. Daar zal ik de rest van mijn leven spijt van blijven hebben.


Vandaag is het vaderdag.

Voor de eerste keer zonder vader.


Toch is hij dichterbij dan ooit.





156 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon