• Jenni

Vijf-en-een-half, bijna zes.

Liefste August,


Vijf-en-een-half, bijna zes.


Dat is ongeveer hoe oud je nu bent. Ik besloot je vandaag een brief te schrijven.

Voor jou, zodat wanneer je binnen een jaar of tien met de deuren van je kamer slaat omdat je van mij geen scooter mag hebben en me vervloekt, je dit even terug kan lezen en kan beseffen hoeveel je voor me betekent.


Voor mezelf, zodat wanneer je binnen een jaar of tien met de deuren van je kamer zal slaan en me vervloekt, ik terug besef welk lief jongetje je was voor je begon te puberen.


Haha, just kidding. Puberen doe je nu soms al en dus zijn we nu al vaak boos op elkaar. Dat komt ook allicht een beetje omdat we heel erg op elkaar lijken.


Daarover later meer. Eerst terug naar het begin. Ik besloot je vandaag een brief te schrijven omdat ik ook van momentopnames hou, en de tijd nu even wil stilleggen. Want jouw mama is wat melancholisch de laatste dagen. Je snapt nu nog niet wat het woord ‘melancholisch’ betekent, maar het gevoel zal je wel herkennen als ik het jou uitleg. Straks. Melancholisch ben ik nu misschien omdat je gisteren een slaapfeestje had op school, dat er al bijna alweer een hoofdstuk in jouw leven afgesloten wordt, jouw kleutertijd.


Dat ik het gevoel heb dat alles sinds jouw geboorte in een stroomversnelling zit, dat de dagen uren lijken en de minuten seconden. Maar dat gevoel zal elke ouder wel herkennen.


En toch hoef ik daar niet bang voor te zijn. Want elke periode die al afgesloten werd, werd opgevolgd door een nog fijnere periode. Vijf-en-een-half, bijna zes, dat is een erg leuke leeftijd. We praten, we communiceren. Ik vind onze gesprekken zo fijn. Onze uitjes op zaterdagochtend, als we samen fietsen naar het zwembad voor je zwemles. En je me vertelt over je contractwerk op school, en dat je ‘die opdrachtjes meteen maakt, zo ben ik er snel vanaf’. (want jouw juf zegt dat je enkel interesse hebt voor de dingen die je graag doet. Hoe herkenbaar.) Of hoe je soms nog bij mij in bed kruipt ’s morgens als het mijn uitslaapbeurt is en je me dan iets vraagt en ik neen zeg omdat ik nog moe ben en je dan heel verongelijkt zegt ‘ja maar dan maak ik ook geen fotootjes meer als je het mij vraagt hoor mama’


Dan kan ik mijn lach niet inhouden en dan denk ik: wat lijk jij op mij. Koppig, eigenwijs, alles-of-niets. Extravert en toch gevoelig. Een beetje zoals een Ferrero Rocher. Krokant vanbuiten en romig vanbinnen. Een gevoeligheid die enkel de lucky few te zien krijgen. Op school voel je je helemaal in je sas, je hebt veel vriendjes en je bent altijd superenthousiast. Naast schoolgaan hoeft er niet veel voor jou. Je bent heel graag thuis, mogelijke hobby’s die we jou voorstellen (souts/voetbal/muziekschool) categoriseer je onmiddellijk als ‘saai’. Het is nu al duidelijk dat je niet al te sportief bent (uitgezonderd fietsen en zwemmen) maar dat vinden we niet zo erg. We laten je zijn wie je bent. Je bent een haantje-de-voorste en je doet niets liever dan ravotten met Felix, maar heel vaak trek je je ook terug in je eigen wereldje. Dan zit je uren (enfin, minuten) te wroeten in de kruidenbak vanachter in onze tuin, of ben je in de weer met touw, plakband en vouwpapier en maak je een vlieger. Of iets wat voor ons onbestemd is. Of een ‘begrafenis’ voor tata. Extravert en gevoelig, dat zei ik toch.


’ s Avonds als ik je in bed stop, dan stel je me soms half filosofische vragen. Dan vraag je me dingen over de dood, of over de planeten. Of iets dat je op het grotemensen-nieuws hebt gezien, want Karrewiet vind je te kort. Dan hoop ik vurig dat je jouw gevoeligheid & nieuwsgierigheid nooit zal verliezen, maar dat je sterk zal worden voor deze wereld. Dat je een Ferrero Rocher blijft. Sterk vanbuiten maar vol sensitiviteit vanbinnen.


’s Morgens horen we jou quasi altijd als eerste. Jouw klok van een stem. Uitslapen staat niet in jouw woordenboek.


Toch één ding dat je niet van mij hebt geërfd.



0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon