• Jenni

Vrouwen, sta op! (en praat)

Bijgewerkt: okt 28

Dit weekend las ik in de Zeno* een interessant artikel over de taakverdeling in huis. Over hoe de was, de plas en de zorg voor de kinderen nog steeds grotendeels op onze schouders valt. Laat dit nu net één van mijn stokpaardjes zijn, en een thema waarrond ik vrouwen over wil coachen vanaf volgend jaar.


Ok, wij zijn een atypisch koppel. Daar waar een van de getuigen in het artikel vertelde dat ze haar vriend een toiletborstel moest leren gebruiken, leerde mijn wederhelft mij jaren geleden kaassaus maken. Hij kwam uit een groot gezin waarin iedereen meedraaide in het huishouden. Ik werd daarentegen als een halve prinses opgevoed die geen poot moest uitsteken. Ik hoef dus niet te zeggen dat de taken in den beginne ongelijk verdeeld waren, maar dan in de atypische vorm. Ook nu vind ik weinig herkenningspunten in het artikel, al besef ik dat wij niet de norm zijn: onze relatie is in grote mate gebaseerd op gelijkheid. Wij dragen evenveel zorg voor de kinderen, de huishoudelijke taken zijn hier evenwichtig verdeeld, we hebben elk onze eigen portie mental load, we leveren allebei dezelfde financiële bijdrage aan ons gezin. Al is dat laatste net de voorwaarde voor al het andere, maar daarover later meer.

Is dat geluk? Neen, volgens mij is dat een kwestie van iets dat poepsimpel lijkt, maar nog veel te weinig gebeurt. Communicatie.

Enkele stellingen die mijn aandacht trokken in het artikel:

Ik zou liever hebben dat mijn man meer uit zichzelf doet.’

Veronderstellingen leveren altijd frustraties en teleurstellingen op. Hoe jij denkt en de dingen ziet is onvermijdelijk anders dan hoe je partner ze ziet. Dat heeft te maken met waarden, opvattingen en patronen die ons voor dit artikel veel te ver zouden brengen, en daarom plaats ik alles voor het gemak onder de noemer ‘opvoeding’. Het gros van de mannen heeft nooit geleerd om van kinds af aan mee te draaien in het huishouden, en die reflex is dan ook meestal niet aanwezig. Ik kan het weten, want ik was op huishoudelijk vlak een gemiddelde man 17 jaar geleden. En dat leverde veel ruzie en gejammer op bij de wederhelft. Maar hij is nooit gestopt met communiceren. In het begin gaf hij me taakjes. Voelde ik me daardoor soms een klein kind? Uiteraard. Maar stap voor stap begon ik daardoor het werk te ZIEN. En nu ben ik een volwaardig lid van het huishoudelijk team. Moraal: stop met verwachten, maar vraag. Zeg wat je ervaart, zonder beschuldigend te klinken. Steek hierin je energie in plaats van je kas op te vreten.

Dat brengt me naadloos bij het volgende punt: ‘een derde van de jongens vindt het normaal dat meisjes meer doen in het huishouden dan jongens.’ Tja moeders, wij houden mee het stereotiep in stand he? Hoe kunnen onze jongens de huishoudminnende mannen van later worden als ze thuis niets hoeven te doen? Meedraaien in het huishouden begint van jongs af aan. Naast het feit dat August en Felix hun vader hier dagdagelijks zien koken (perceptie!) hebben ze hier ook al hun taakjes. Kinderen van 5 en 8 kunnen perfect de tafel dekken en de afwasmachine legen, zo blijkt. Ondertussen begint August dat ook uit zichzelf te doen. Automatiseren, wat zei ik al in puntje één?

Mijn man doet veel, maar het overzicht zit in mijn hoofd. De zogenaamde mental load, of tienduizend tabbladen, zoals Hanne Luyten het zo mooi zegt. Maar wie zegt dat dit een taak van de vrouw is en moet blijven, tot het einde der tijden? De mentale last kan je niet stopzetten, maar wel de verdeling ervan. Waarom zou je als vrouw altijd alleen de gezinsagenda moeten bepalen? Al jaar en dag bespreken wij op zondag de week die komt. Met een koffietje (of een wijntje als het later op de avond is) nemen we onze agenda’s bij elkaar en bespreken we wie wat wanneer doet: wie gaat de kinderen halen, wie is er weg naar een hobby, wie is er op een bepaald moment onbeschikbaar, wie gaat er een verjaardagscadeau kopen? Verdeel en (be)heers.

Controleer je controlegedrag als je veel doet en geeft in de thuiscontext. Stop met gatekeeping. Een ander kan niet wat jij kan, maar het kan toch goed genoeg zijn. Je perfectionisme doet je vaak de das om en maakt jou, maar ook je gezinsleden ongelukkig. In deze kunnen vrouwen zeker leren van mannen. Ja, hij doet het anders, maar hé, het werkt blijkbaar ook. (gouden woorden van Rika Ponnet)


niet getrukeerd

Vrouwen worden afgerekend op hoe goed ze hun huishouden bestieren. Ik zou ervan maken: ‘het gros van de vrouwen voelt zich minder vrouw/moeder als hun huis er rommelig bij ligt/de kinderen niet elke dag om 15u30 opgehaald worden. Enter 101 ballen in de lucht houden (want ondertussen werken de meesten van ons nog), enter oververmoeidheid, enter schuldgevoel. Weet dat ook net dit een stereotiep beeld is van dé vrouw of dé moeder dat ons nog grotendeels aangepraat wordt door opvoeding of de maatschappij. You do you uiteraard, en als je oprecht gelukkig wordt van elke dag van de grond te kunnen eten of elke dag aan de schoolpoort te staan, dan moet je dat vooral doen (zonder schuldgevoel). Maar niet wanneer je je daardoor onhaalbare doelen vooropstelt, of jezelf helemaal voorbijloopt. Er is niets mis met een huis dat er niet smetteloos bijligt. Er is niets mis met een moeder die minder wilt rushen en daardoor haar kinderen later gaat ophalen. Nog beter: er is helemaal niets mis met een moeder die zegt: ‘schat, ik werk wat langer, ga jij de kinderen morgen halen?’

Wie het meest verdient, beslist over de vrije tijd. Dat is natuurlijk de tricky one. Want ergens is het wel logisch dat wie meer buitenshuis werkt (en daardoor vaker meer geld binnenbrengt), minder in het huishouden kan doen. Vrouwen gaan gemiddeld gezien vaker deeltijds werken en dus minder bijdragen op financieel vlak waardoor ze meer thuis zijn en dus meer doen. Ook dit vind ik iets dat doorgepraat moeten worden. Is je beslissing om minder te werken een beslissing die helemaal samenvalt met je kernwaarden, of eerder ingegeven ‘omdat het zo hoort’ (bewust of onbewust?). Weet dat het geen of/of - verhaal is. Er hoeft niet per sé iemand voluit te gaan, waardoor de andere zich verplicht voelt om alle dromen/ambities op te bergen ‘tot de kinderen groter zijn’. De wederhelft en ik hebben er bewust voor gekozen om niet voor een ‘the sky is the limit’ fancy carrière te gaan, maar voor één die ons uitdaagt én ons toelaat om veel bij onze kinderen te zijn, wat we allebei erg belangrijk vinden. Zeg maar een ‘carrière in 4de versnelling’. Daardoor hebben we het gevoel dat we op geen enkel vlak moeten inboeten, niets missen en bovenal: omdat we allebei niet voluit gaan voor dé carrière brengen we evenveel geld in het laatje. Wat meteen alle mogelijke machtsverhoudingen die binnen een relatie kunnen ontstaan, onderuit haalt.


Jenni.


* Hier kan je trouwens ook eens de grote huishoudtest afleggen, zeker eens leuk om te doen ;-)



466 keer bekeken2 reacties

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon