• Jenni

Waarom het moederschap geen evidentie is (2)

Het moederschap was voor mij lang geen evidentie.


Je hebt meisjes die al op 4-jarige leeftijd van de daken schreeuwen wat ze later willen worden: mama. Ik niet. In vriendjesboeken varieerden mijn antwoorden op dé toekomstvraag van 'astronaut worden' tot 'paleontoloog'. Spelletjes waarbij je blaadjes moest omplooien tot je lukraak antwoord kreeg op de grootste meisjeshamvragen ('met wie ga je trouwen?', 'wanneer', 'hoeveel kinderen zal je hebben') lieten me koud. Ik voelde me daardoor soms een vreemde eend in de bijt.


Uiteraard is het deels "nature" - noem het mijn aangeboren zin voor afwisseling en avontuur - maar ook de "nurture" zat er dik tussen. Het is niet dat het mij, met mijn toenmalig referentiekader, zo'n droomtoekomst leek, een gezin. Maar er was vooral een diepgewortelde angst. Angst dat ik nooit zoveel zou kunnen geven voor en om iemand anders. Ik zag en voelde hoe dat bij mijn eigen moeder was. Onvoorwaardelijke liefde, dat leek voor mij te hoog gegrepen. Het leek...onveilig.


Doorheen de jaren bouwde ik een veilige barrière op, vaak gevoed door humor, en hield ik de touwtjes stevig in handen. Ratio won het van emotie. Elke keer. Hoe graag ik ook omringd was, alleen was ik het veiligst.


Tot ik iemand leerde kennen bij wie ik geen enkele reserve voelde of nodig had. Al in dat eerste halfuur na die ontmoeting had ik - hoe cheesy dat ook klinkt - het gevoel van thuiskomen. Te connecteren op elke mogelijke manier of laag. Wat voor velen nogal belachelijk of banaal moet geklonken hebben uit de mond van een 17-jarige. Nu bijna 20 jaar later kan ik toch zeggen dat ik geen ongelijk had. Dat die uitspraak van toen klopte, en nu nog steeds.


De wederhelft bood me letterlijk en figuurlijk de thuis die ik nooit heb gehad. Thuis in de zin dat ik mijn diepste kern kan zijn, ontbloot zonder enkele bescherming, en daarbij geen enkele schaamte voel.


Maar die thuis was er voor hem een die gevuld moest zijn met kinderen, en voor mij niet. Of beter gezegd: ik wist dat het moederschap geen evidentie zou zijn voor mij, en ik twijfelde nog meer of moederliefde dat zou zijn.


Tot enkele maanden voor ons huwelijk (we zouden er meteen nadien aan beginnen) bleef ik aarzelend aan de rand van het zwembad staan. Ik heb nog nooit zoveel angst gehad om te springen. Ik wist dat als ik ja zou zeggen, ik ja zou zeggen op een leven voor ons, voorgoed zou breken met alles wat achter mij lag. Het was alsof op dat moment een onzichtbare had me leidde naar waar ik moest zijn. Me influisterde dat het wel goed zou komen.


Ook voor hem was het een gok. Hij wist dat hij mij wilde als de moeder van zijn kinderen. Hoewel de feiten hem hadden kunnen doen aarzelen, ik had immers nooit een grote 'kinderkunde' tentoongespreid. Ik was niet de persoon met de meeste feeling voor en met kinderen. Ik was niet zorgzaam. Ik was nogal - tot dan toe - egocentrisch en soms behoorlijk in mezelf gekeerd. Ik was alles behalve een geboren moeder.


En toch sprongen we, samen. Ik verbaasde hem, mijn omgeving en vooral mezelf: vanaf het moment dat ik wist dat August in mijn buik groeide, voelde ik me moeder. Verbonden, op een manier die ik dat nog nooit eerder gevoeld had.


Dat gevoel is nooit meer verdwenen. Zo erg zelfs dat ik de eerste maanden na zijn geboorte dacht: 'als dit moederliefde is, dan wil ik aan de lopende band kinderen krijgen.' Er was zelfs even geen plaats meer voor de verwekker. Dat herstelde gelukkig wel op tijd.


In de kern ben ik niet veranderd. Ik ben nog steeds avontuurlijk. Ik heb nog steeds nood aan afwisseling. Ik ben nog altijd iemand die ruimte moet krijgen om in zichzelf te kunnen keren. Ik heb nog steeds de vrijheid nodig om mijn eigen ding te kunnen doen. Ik heb nog steeds veel nood om me vrouw te voelen, aan hun zijde, soms zonder hen.


Maar dat maakt mij geen mindere moeder. Zij omarmen mijn imperfecties, omdat ik ze durf te tonen - eindelijk. Ze tonen me de weg elke dag en leiden mij naar daar waar ik moet zijn. 


En ik. Ik zal tot het einde der tijden gelukkig zijn dat ik gesprongen ben.





#moederschap #taboeloos #verhalenvertellen

233 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon