• Jenni

Waarom het moederschap geen evidentie is (4)

Het moederschap is complex. Divers. Er is niet één weg. Er is geen goed of fout.

Deze maand delen drie vrouwen iets heel intiems met ons: hun weg naar en in het moederschap. Ik koos ze uit, niet zozeer omdat we dezelfde ideeën hebben of opvoedingsstijl. Wel omdat ze het moederschap met kwetsbaarheid én authenticiteit omarmen. Wars van alle taboes, vooroordelen en roze wolken.


Vandaag laat ik Hade Wouters aan het woord. Een interview voor Femma Magazine bracht ons op elkaars pad, en sindsdien is ze één van de vrouwen die me inspireren. Omdat ze één van die 'diepere lagen' in ons leven durft te exploreren én te benoemen. Onderstaande getuigenis zal dit helemaal duidelijk maken. Maar eerst laat ik haar ook zichzelf even voorstellen:


Ik ben Hade. Ik ben een Vlaamse in Nederland en leef met mijn nieuw-samengestelde gezin in Haarlem. We hebben twee zonen (10 en 6) en twee dochters (een tweeling, bijna 2 intussen). Ik werk als zelfstandig organisatie-adviseur (thetinyoffice.com) en ik geef cursussen waarmee je op een leuke, diepgaande en creatieve manier kan werken aan zelfontwikkeling (theartistswayonline.com). Elke weekdag deel ik een kleine gedachte in De Tiny Podcast, en die gedachtes gaan heel vaak over ouderschap.


1. Wanneer voelde je je het eerst moeder?

Dit vond ik een heel confronterende vraag. Ik kon namelijk niet meteen een moment aanwijzen. Het cliché wil dat je in het kraambed die baby in je armen krijgt en dat je dan meteen voelt dat je moeder bent en dat je door het vuur zou gaan voor dit kind. Maar ik vond bevallen bijvoorbeeld telkens zo heftig en was daarna zo overprikkeld, dat ik eigenlijk even niets wou, zelfs niet de ‘beloning’ op of aan mijn borst. Na de geboorte van de tweeling had ik bijvoorbeeld een bloeding en ik was zo high als wat. Ik realiseerde me dat er twee kleine frummeltjes waren waar ik naar uitgekeken had, maar ik zweefde door de kamer en zag mensen die er niet waren en die bij me op bed zaten. Er waren een paar momenten die ik kan terughalen waarin ik vooral verbaasd was dat het allemaal werkte. Bijvoorbeeld wakker worden ‘s nachts van druppende borsten, en net dan wordt het kindje wakker en kan je het hongerig aanschuiven.

Maar door deze vraag realiseerde ik me dat ik een ongelooflijk imposter-syndroom heb rond het moederschap. Alsof ik een doe-alsof-moeder ben. Het lijkt alsof er een categorie moeders is die alles voor elkaar hebben en gedragsmatig heel natuurlijk moederen. Die er ook hun hart in ophalen en heel relaxed bij hun kindjes kunnen zijn en niets anders willen dan dat. Ik voel me eerder een moederkluns, die ook echt snakt naar tijd voor zichzelf en alleen zijn. Die het niet altijd of zelfs zelden leuk vindt puzzels te maken en spelletjes te spelen. Het grappige is dat ik laatst ontdekte dat een andere moeder mij als een soort natuurlijke oermoeder zag. Zo zie je maar dat we onze eigen binnenkant vergelijken met de buitenkant van anderen.


2. Wat heeft het moederschap met jou gedaan? Het heeft me veranderd op vele manieren. Ik vind het bijvoorbeeld nog steeds moeilijk dat mijn lichaam anders is, dat ik weinig of geen conditie heb, dat ik niet volgens mijn eigen ritme kan leven en werken, dat ik altijd moe ben en altijd een berg was heb liggen. Soms voelt het echt alsof het mij heeft verwoest en ik weet dat dat een grote uitspraak is, maar ik ga ze toch doen. Omdat ik in de periodes dat het heel zwaar was, me daar heel alleen in voelde. En ik hoop dat andere mama’s die het nodig hebben te weten dat ze niet alleen zijn, mijn verhaal kunnen vinden.

Mijn tweelingzwangerschap was bijvoorbeeld echt een verlieservaring (naast het feit dat ik heel blij was met de baby’s). Ik herinner me dat ik in de zwangerschapsyoga zat met allemaal fitte blije zwangere vrouwen, en dat ik zo veel pijn had, geen enkele oefening mee kon doen, rond week 16 al ontzettend dik was, … Ik kon van in het begin van de zwangerschap niet meer slapen. Echt, nooit. Ik was dag en nacht extreem misselijk. Ik moest ontzettend snel stoppen met werken en dat werd me niet in dank afgenomen, toen ik wou terugkeren werd geopperd dat ik niet meer in de organisatie paste en dat leidde tot mijn vertrek. Ik lag hele dagen thuis alleen in bed. Ik kon nergens naar toe. Mijn hoofd werkte niet meer dus ik kon niet lezen, geen series volgen, … Maanden in bed is een nachtmerrie voor je spieren en conditie. Ik was zo geïsoleerd en neerslachtig dat ik werd opgenomen in de psychiatrie met een prenatale depressie. Daarna kwam er een periode met twee kleine wezentjes die dag en nacht aandacht en zorg nodig hadden. Ik gaf ongeveer 20 voedingen per dag. Toen de baby’s wat beter sliepen, wist ik niet meer hoe dat moest: slapen. Nog steeds is dat hele systeem bij me verstoord.

Intussen is de tweeling bijna twee. Ik ben heel gelukkig met hen, maar ik kijk terug op heel zware jaren waarin ik veel ben kwijt geraakt (mijn lijf, mijn mentale gezondheid, mijn vaste baan, mijn zekerheid, mijn bedrijfswagen, … Het lijken allemaal banale dingen, maar ze hoorden wel bij me). Uiteraard zijn er ook positieve veranderingen. Ik ben meer empathisch, ik begrijp meer van het leven denk ik. Ik ben minder op mezelf gericht en relaxter over een aantal dingen. En ik ben dolblij met mijn clubje natuurlijk.


3. Wat heb je onderschat in het moederschap?

Alles :). Ik denk dat ik sowieso een zwaar pakket heb gekregen. Ik ben alleenstaande ouder geweest gedurende drie jaar. Dat waren taaie jaren waarin ik veel moeite had om gezin en werk te combineren, om rond te komen, … Toen we met Pieter een nieuw samengesteld gezin vormden, wenste ik mezelf toe nog één keer een kindje te krijgen in een onbezorgde situatie. Ik werd zwanger van een tweeling en dat kindje dat we ‘er even bij gingen nemen’ werd toch een heel ander verhaal :).


4. Het moederschap is geen evidentie, want....

Het vraagt ontzettend veel van je. Het zet alles onder druk: je werk, je relatie, je conditie, …

Ik denk dat onze maatschappij dat te weinig erkent en faciliteert. Ik heb in het verleden wel eens geschreven over o.a. korte moederschapsverlof. Dat kan je beluisteren in de Tiny Podcast: https://soundcloud.com/hade-wouters/de-tiny-podcast-van-12-mei-2020

We hebben de neiging veel dingen op het bordje te leggen van het individu: individuele keuzes waar je zelf verantwoordelijkheid voor moet nemen. Ik denk dat dat ertoe leidt dat veel ouders wanhopig veel balletjes in de lucht proberen houden, zeker nu tijdens de corona-crisis. Ik denk dat we ook mogen zien dat onze maatschappelijke systemen het ouderschap erg onder druk zetten. Om maar niet te spreken over de beelden van wat een moeder zou moeten zijn die heel dominant aanwezig zijn en die ons ook erg beïnvloeden. Ik merk dat ik me vaak sta te verantwoorden omdat ik graag werk, of omdat we een oppas nemen. Of zelfs dat ik met mijn partner spanningen heb die verbonden zijn met het beeld dat hij ergens diep vanbinnen lijkt te hebben, namelijk dat een moeder altijd beschikbaar moet zijn en liefst bij haar gezin is.


5. Ik ben een goede moeder, omdat.....

O, wat een confronterende vraag. Ik vind het echt heel moeilijk om hierop te antwoorden. Als ik iets goed doe, is het denk ik dat ik reflectief ben als ouder. Ik ga wel eens uit de bocht, maar dan praten we er over. Dan leg ik uit wat er aan de hand is of was. Dat is iets dat in mijn jeugd nog niet zo ingeburgerd leek, ik herinner me meer autoriteit en niet dat mijn ouders of ouders in het algemeen zich kwetsbaar of open opstelden. Ik hoop dat het winst is dat ik dat kan en probeer.





Bedankt Hade voor de ontzettend mooie en eerlijke getuigenis.

#moederschap #taboeloos

386 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon