• Jenni

#relaxedouderschap. Waarom schermtijd overrated is.

Bijgewerkt: 20 sep 2019

Deze zomer is een specialleke. Niet alleen start ik met mijn freelanceactiviteiten, maar sinds lang ben ik ook eens quasi een volle zomer thuis. De laatste keer dat dat gebeurde, schrijven we 2015. Twee zomermaanden die uit mijn geheugen gewist zijn (of alleszins verbannen naar de krochten van mijn herinnering) want fulltime zorgen voor een huilbaby en een tweejarige met geweldige kuren was een fameuze moederschapsuitdaging - waarbij ik voortdurend in half comateuze toestand rondliep. Zomer 2019 moest het anders en beter en dus had deze moeder een plan.


Ik werk gemiddeld 2 dagen per week deze zomer, dus op die momenten zou het speelplein of kampjes worden. Daarnaast is de wederhelft (die ook zelfstandige is = weinig verlof) één week thuis, en hebben we een geweldige vakantie in augustus op de planning staan. De andere dagen zouden we daguitstapjes afwisselen met thuisdagen. Je weet wel, dagen waarop je de kinderen hun creativiteit laat botvieren, je zelf wat kan oprommelen en je huis een schijn van properheid kan geven. En wat minder centen opdoet. Want laat ons eerlijk zijn: zo'n zomer, dat tast een gezinsbudget fameus aan.


Vandaag was zo'n eerste thuisdag, en nu ik herinner ik me weer waarom ik vakantie soms zo'n dingetje vind.  it's all coming back to me. Het herinnert mij aan die dagen waarop ik tussen vier muren geblokkeerd zat met een baby die ik uren in slaap moest wiegen en een kind dat alles uit zijn trukendoos haalde in een eindeloze schreeuw naar aandacht. De setting is anders maar de kwelling is dezelfde. Zo easygoing als mijn kiddo's op stap zijn, zo naargeestig zijn ze thuis. Hoe geweldig ik geniet van samen met hen dingen te doen (en bedenk dat ik het nooit anders zou willen), hoe hard ik denkbeeldig mijn haren uitrek wanneer ik alleen thuis ben met hen (en me een ticket naar de Bahama's zou willen boeken) Voorbeeldjes?

  • Setting 1: we hebben net samen American Pancakes gebakken, wat een heel gezellig moment was. Felix hielp met het roeren van het beslag en August deed de afwas. Na het eten ruim ik alles op en geef ik de boodschap mee dat ze een beetje mogen gaan spelen. 'Maar we vervelen ons'. Ik suggereer buiten spelen (want we hebben toch een vrij grote tuin), of een spelletje op de speelzolder, want mijn mombrain denkt: 'na een hele tijd samen een leuke activiteit te hebben gedaan moeten ze zich toch even alleen kunnen vermaken'. TOCH? 

  • Setting2: de oudste heb ik eindelijk aan het werk kunnen zetten (leve de invulboeken op de vakantie), maar de jongste is nog niet overtuigd. Mombrain geeft niet op: 'ga je puzzelen Felix (ik denk, al licht cynisch: 'een van de 523 puzzels die in de kast liggen') of een tekening maken (met het hele arsenaal wasco's, stiften, potloden, aquarelpennen die we in huis hebben?)' Mombrain maakte daar even een logische fout. Want waarom puzzelen als je net zo goed je broer die wel even geconcentreerd is kan ambeteren? Juist ja, daar kan niets tegenop.

  • Setting 3: nadat de 1000ste ruzie bezworen is, haal ik even een teug hernieuwd enthousiasme in en zeg 'kom Felix, laten we samen een spelletje spelen! August, doe je mee?' Antwoord: 'maar daar heb ik geen zin in...ik verveel me'. En het spelletje begint weer van voor af aan.

En dan heb ik het niet gehad over de 101 boodschappen/call to actions tussendoor:

'mama ik heb honger' (halfuur na het eten)

'mama wat gaan we vanavond eten?' (idem)

'mama kijk ik heb daar bloed. Otis heeft dat gedaan' (een korst op zijn voet van 2 weken geleden. Arme Otis heeft er niets mee te maken)

'mama ik heb buikpijn' (wie zei alweer dat 3 pancakes echt genoeg waren?)

'mama waar ben je?' (op het toilet)


Tegen 14u voelt het in mijn hoofd als middernacht en snak ik nog maar naar één ding. Enfin, twee: Netflix en de Libelle. Optie A voor hen, B voor mij. (ik ben gestopt om naar Netflix te kijken terwijl zij wakker zijn sinds ik van August de vraag kreeg hoe moeders kinderen konden krijgen zonder vader). Echt, ik kan het iedereen aanraden: kies een film van anderhalf uur à twee uur uit en dat is dus anderhalf uur à twee uur rust. Zonder vragen, zonder gezeur, alleen maar stilte. Stilte en de Libelle.

Want de Libelle, dat geeft ook rust.  


En serieus, pedagogen en andere experten aller landen, ik voel me daar niet schuldig over. Geen nanoseconde.


Want wij moeders, die pancakes bakken met onze kroost ten koste van een propere keuken en onze mentale gezondheid (pas op voor het vuur! neen, zet die pot neer! blijf van de suiker af!), die 101 vragen dagdagelijks beantwoorden, elke dag lastig gevallen worden terwijl we onze grote boodschap doen en onze agenda's laveren tussen kampen en speelpleinen door; wij, we hebben recht op onze 2 uurtjes Libelle per dag.


Amen.


Jenni


Uit het leven gegrepen.

0 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon