• Jenni

Waarom 'te druk' soms ook een beetje aan ons ligt (part I)

Begin een gesprek met een willekeurig iemand in dit milleniumtijdperk met 'hoe is't?' en je krijgt gegarandeerd 9 op de 10 keer het antwoord 'druk'. Het is passe-partout geworden. Geen tijd om af te spreken? 'Te druk'. Geen tijd om te sporten? 'Te druk'. Al maanden geen boek gelezen? 'Te druk'.


Het zet me aan het denken. Niet alleen omdat ik steeds meer geconfronteerd word met burn-outs (niet enkel via mijn job, maar ook in mijn eigen vriendenkring) maar omdat ik er mij zelf ook schuldig aan maak. Aan druk en drukte.


Druk in die zin dat ik me zelf behoorlijk wat dingen opleg. Vroeger misschien meer dan nu, maar het is er wel nog. Ik ben geen langetermijnplanner, maar ik leg mezelf graag doelen op. Zo wilde ik in het begin van mijn loopbaan zeer snel doorgroeien, en toen de kinderen kwamen wilde ik alles en iedereen (en vooral mezelf) bewijzen dat ik perfect een uitdagende job kon blijven combineren met flawless moederschap. Want stilstand is in mijn geest achteruitgang. Me onderscheiden. Zoiets.

Blijven gaan, en vooral die vermoeidheid negeren.


Drukte omdat ik nogal een rusteloze ziel ben. Ik wil zoveel mogelijk zien van de wereld, over zoveel mogelijk dingen leren en lezen en ik vind niet gemakkelijk 'contentement'. Ik doe ook gewoon enorm veel dingen graag. Werken, nieuwe eetadresjes ontdekken, afspreken met vriendinnen, op stap gaan, reizen, naar toneel gaan, optredens meepikken, op citytrip gaan. Als het ene achter de rug is, plan ik al het andere.

Blijven gaan, en vooral niets willen missen.


Bovenstaande is mijn drive in het leven, maar trop is teveel. Wat mijn sterkte is, is eveneens mijn valkuil.


De eerste wake-up call kreeg ik in 2016. Na het 2e jaar met 2 kinderen kreeg ik CMV met levercomplicaties waardoor ik weken niets kon (in de zin van ik-moet-een-halfuur-op-bed-liggen-van-te-douchen- niets kunnen). De hel voor iemand zoals ik. Dus ging ik op de goede dagen zoveel mogelijk in de tegenaanval door zoveel mogelijk te doen. Waarvan ik dus keer op keer de rekening gepresenteerd kreeg. Nu weet ik beter. De vermoeidheid blijft altijd op de loer. Eens ik over mijn grenzen ga, weet ik dat ik een weekend bankliggen voor de boeg heb.


De tweede kreeg ik vorige maand. Met het overlijden van mijn zus (te vroeg, te snel) stel ik des te meer onze ratrace in vraag. Waar zijn we in godsnaam mee bezig als het zo snel voorbij kan zijn.


Nee, ik vertrek hierdoor niet op wereldreis. Ik ga geen wereldschokkende dingen doen als me 4 maanden opsluiten in een of andere Aschram. Ik blijf graag werken, nieuwe eetadresjes ontdekken, afspreken met vriendinnen, op stap gaan, reizen, naar toneel gaan, optredens meepikken, op citytrip gaan. Maar ik zoek veel bewuster de rust op. Weekends worden niet meer volgepland. Ik baken mijn grenzen meer af (dus als ik soms neen zeg, het ligt echt niet aan jou ;-)) en stel prioriteiten. Om Madame Octopus te blijven zijn moet ik soms gewoon om 21u in bed liggen met een boekske (de Flow, uiteraard ;-))


En vandaag heb ik gewoon een bananencake gebakken en plantjes gestekt. Niets opwindend, niets speciaals, maar soms is gewoon ook best oké.


(en meer inzichten deel ik graag in een volgende blogpost)


Jenni.





152 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon