• Jenni

Waarom we alles willen vastleggen (en dat niet lukt) (en dat niet zo erg is)

‘Tijd’ is een gek begrip. Soms willen dat ie snel gaat, en dan weer traag. Bij het trekken van een tand, tijdens een ongemakkelijke stilte of gedurende de eerste zes weken van een kersverse baby met amper slaap = laat het maar vooruit gaan. Maar wanneer je kinderen 3 en 5 zijn, je in een heerlijke tijd zit van fijne conversaties, weekschema’s die versimpelen en zoontjes die het perfecte midden houden tussen zelfstandigheid (= as in: we kunnen ze op een feest laten rondrennen zonder gevaar dat er een kind omvalt/verdwijnt/naar spoed moet) en ons toch nog zien als het centrum van hun universum (= as in: moeders schoot is nog altijd de beste troost) dan wil je maar één ding: die tijd laten stilstaan. Even vasthouden. De rem indrukken.


Om alles vast te houden, leggen we ook alles vast. Op film. Op foto. Op IG. Op deze blog. Ik wil me elk detail blijven herinneren. Hoe pienter August is, hoe koppig en vervelend hij soms kan zijn en hoe hard hij qua karakter op mij lijkt. Hoe intens Felix is, hoe hij zijn statuut van huilbaby doorzet naar een kind van extremen (extreem vrolijk, maar soms ook extreem driftig) en hoe weinig hij qua karakter op mij lijkt. De symbiose tussen hen twee. De dagen dat zij in hun blootje rondrennen in de tuin, dat we op een zondagnamiddag met ons vieren een kussengevecht houden in bed, dat we luidkeels zingen in de auto op Bart Herman (zoek maar eens ‘Bartje is een leuke naam‘ op, die mens heeft nog wel fijne nummers!). Als in een reflex neem ik telkens mijn smartphone of fototoestel vast. Omdat ik wil delen. Omdat ik nu al weet dat ik met heel veel heimwee naar deze tijd zal terugdenken. En dus zo goed en zo kwaad mogelijk elke emotie, elke herinnering, wil vasthouden.


Maar door alles te willen vastleggen, merk ik juist dat ik deel van de ervaring verlies. Dat ik minder in het moment leef. En de tijd, die glipt ondertussen toch maar geniepig verder tussen onze vingers. Ongenadig. Dan merk je plots dat die broek niet meer past, de kalender alweer einde schooljaar aangeeft of hun nektapijtjes weer gegroeid zijn. Huh? When did that happen?


Dus leg ik vaker die GSM bewust weg. Niet elk moment hoeft meer in mijn stories gedeeld te worden. Fotografie blijft mijn passie, net als deze blog, maar ik geniet van mijn passie met mate. En ik merk echt wel dat ik naarmate ik me meer aan mijn ‘socialmedia-dieet’ hou, ik meer en meer terug in het moment leef. Het is een balansoefening, ik geef het toe. Gelukkig is er altijd de oudere garde om ons terug met beide voeten op de grond te brengen. Zoals die oudere dame die, toen ik enkele weken terug druk sms’end op de lift stond te wachten, uitstapte en me berispte : ‘ah, la petite boîte magique. N’oubliez pas de vivre!




57 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon