• Jenni

Waarom wij geen internationale vrouwendag vierden. Een (on) feministisch pamflet.

Afgelopen donderdag vierden we de vrouw. Je kon er niet naast kijken: op Instagram zag je de ene na de andere foto of inspirational quote na de andere passeren. Ik deed, deels uit tijdsgebrek maar vooral bewust, niet mee. Ik geloof niet zozeer in één dag een bepaald iets in de kijker te zetten, en net zo min in quota. Dat komt voor mij vaak gekunsteld over. Ik geloof eerder in een kracht die van binnenuit komt, dan van buitenaf opgelegd. Misschien sloop ik nu wat heilige huisjes, maar ik verklaar me nader.


Ik geloof in het doorbreken van stereotiepen. Op een doordeweekse weekdag zien August & Felix hun mama vroeg vertrekken naar kantoor terwijl papa de patatjes al aan het schillen is voor het avondeten. Of steekt papa hen in bed omdat mama later moet werken. Die papa kan ook perfect de was insteken, kinderen wassen en aankleden, brooddozen klaarmaken, knopen aannaaien of verdrietige kindjes troosten (voor alle duidelijkheid: die papa is geen huisvader maar heeft ook een drukke job als zelfstandige). Ik geloof heilig in de opvoeding die we op die manier, onbewust meegeven: dat papa’s ook veel zorgtaken op zich kunnen nemen en dat mama’s een fijne job kunnen hebben en voor hun passie kunnen gaan, en ja, ook goed hun brood kunnen verdienen. Toch ging dat bij ons niet zonder slag of stoot. Ook met mijn ruimdenkende man heb ik ooit de discussie moeten voeren dat de zorgtaken wat beter verdeeld moesten worden. En anderzijds heb ik moeten leren om de teugels wat meer te laten vieren.


Want daar schort het volgens mij vaak: wij vrouwen geven niet graag de controle af. Wij willen alles doen. Wij willen zelf onze kinderen elke dag in bed steken, zelf de was doen, zelf koken. Als we dat niet kunnen, voelen we ons minder vrouw of mama. Dus cijferen we ons weg, en knippen we in mijn ogen een deel van onszelf weg. Want hoeveel vrouwen stoppen niet met hun droomjob na het hebben van kinderen? ‘Het is niet meer combineerbaar’, zeggen ze dan. Dus zetten we alles op die kinderen, op dat huishouden, en kiezen voor een job of hobby die minder drive, maar ‘betere’ uren geeft. Of vlakbij school ligt. Die, combineerbaar is. En zo raken we, in mijn ogen, onszelf kwijt. Is het werkelijk zo erg om niet elke dag aan de schoolpoort te staan? Om onze man in te schakelen voor de was en de plas, ook al is dat anders gedaan dan als wij het zouden doen (ik zeg niet slechter he ;-)) Om het bedritueel aan onze wederhelft over te laten zodat we naar onze hobby kunnen vertrekken? We willen alles kunnen blijven doen, alles op onze manier, en beseffen zo niet dat we zelf een patroon in stand houden.


Praat. Eis op. Maak afspraken. En vooral: voel je niet schuldig.


Ik geef toe dat het niet altijd makkelijk is. Ik geef toe dat het bij mij ook soms wringt. Dat ik niet overal kan zijn en alles kan doen. Dan wil ik de handdoek in de ring gooien en voor de easy way gaan. Geen work/life stress meer.


Maar dan denk ik aan alles wat ik zou verliezen. Wat wij zouden verliezen. Want de tijd die ik er niet ben, is bonus voor de wederhelft. En dan denk ik aan wat ik mijn zonen wil meegeven: dat mannen en vrouwen evenwaardig zijn, dat ze ruimdenkend moeten zijn, niets op voorhand vastligt en dat ze kunnen zijn en worden wie ze willen.


Jenni


149 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon