• Jenni

Wat anders eten met ons doet.

Ik zeg altijd dat ik tot 2018 ergens met oogkleppen leefde. Na de tsunami werd ik wakker. Nam ik mijn leven onder de loep.


2019 werd het jaar waarin ik professioneel alles omgooide. De ballast overboord. Vastbesloten om terug de controle te nemen over wat ik écht wil.

Vorig jaar deed ik dat met eten. Ook hier nam ik terug de teugels over.

Want dat leven, die ratrace, die had er ook voor gezorgd dat de band tussen mij en mijn lichaam helemaal zoek was. Ik prentte mezelf in dat ik een gezonde levensstijl had, maar achteraf bekeken weet ik dat ik ook op dat vlak met oogkleppen rondliep.

Jarenlang had ik twee prioriteiten: mijn gezin en mijn werk. Ik was geen prioriteit voor mezelf. Dat resulteerde in ongezonde ontbijten in de rapte meegegrabbeld in het tankstation. In broodjes tijdens de middagpauze, want voor gezond eten had ik vaak ‘geen tijd’. In avondlijke vreetbuien omdat ik mijn frustratie en stress wilde wegeten.

Ik suste me met het feit dat ik nog wel een gezond BMI had. Maar ondertussen meed ik mijn spiegelbeeld. En had ik buikpijn, quasi elke dag. Migraine-aanvallen, minstens 1x per maand. Ik voelde me vaak uitgeput. Futloos. Duizelig.

Toch bleef ik overtuigd van het feit dat ik wel gezond at. Daar kon het niet aan liggen. En dus deed ik maar verder.

Tot vorig jaar. Was het de lockdown? Het feit dat ik plots niet meer naar een kantoor ging waar de snoepautomaat altijd lonkt of er elke dag wel een verjaardag is (inclusief taart uiteraard)? Maar plots was hij daar, dé incentive om iets aan dat spiegelbeeld te doen. Ik begon te lopen, schrapte tussendoortjes en avondlijke Netflix-schranspartijen. De eerste kilo’s vlogen eraf.

Tegen het einde van de zomer was ik op eigen houtje 8kg afgevallen. Ik was wel trots, maar eerlijk? Ook teleurgesteld. Ik was nog steeds niet blij met wat ik in de spiegel zag. En ik had nog altijd last van buikpijn en maandelijkse migraine-aanvallen.

Na het zoveelste nutteloze doktersbezoekje (‘ja, dat is PDS, probeer eens deze pilletjes, nee in jouw bloed zien we niets abnormaals') begon ik te surfen op het net en deed ik 3 dingen. 3 dingen die op vlak van voeding- en zelfbeeld echt revolutionair zouden blijken.

1. Ik kocht ‘De Lijst’ van Servaas Bingé. De Lijst gaat over hoe heel wat van onze huidige voedingsmiddelen (gluten, lactose enz) ontstekingsreacties in ons lichaam kunnen veroorzaken.

2. Ik boekte een afspraak bij Dr. Staessens van de Moyoclinic, een dokterspraktijk gespecialiseerd in voedingsallergieën.

3. Ik kocht een online trainingsprogramma bij Fit by Charro.

Begin november begonnen de wederhelft en ik aan een eliminatiedieet via De Lijst. 10 dagen lang geen gluten, geen rijst, geen aardappelen, geen koffie, geen alcohol. Alleen mager vlees, vis en heel veel groeten en fruit. I kid you not - ik ben niet gesponsord door de Lijst :-))- maar het waren de eerste 10 dagen sinds lang dat ik geen hoofdpijn of buikpijn had.

Enkele weken later stapte ik de praktijk van dokter Staessens binnen. Nog voor ik goed zat kreeg ik te horen dat ik met een stevig ijzertekort kampte. Dat kon hij zo aan mij zien, zei hij. Een beetje sceptisch luisterde ik naar zijn verhaal: hoe hij quasi elke dag hetzelfde verhaal hoort van patiënten. Patiënten die, net als ik, klagen over hoofdpijn, buikpijn, futloosheid. En hoe de traditionele geneeskunde daar geen antwoord op kan bieden - blijkbaar wordt voedingsleer niet gedoceerd aan geneeskundestudenten. Dr. Staessens onderwierp mij aan een zeer diepgaand bloedonderzoek en daaruit bleek wat uit alle eerdere onderzoeken niet het geval was: dat ik wel degelijk gevoelig ben aan tarwe, haver en gerst (en ook aan avocado en eieren :-))

Ondertussen was ik gestart met Fit By Charro, waarbij ik ook geen brood meer mag eten. Zo komt het dat ik ondertussen al maanden geen brood en koekjes meer eet. Waar ik vroeger elke dag een glas alcohol dronk, is dat nu geminderd naar 3x per week. Ik eet geen tussendoortjes meer, maar toch heb ik niet het gevoel dat ik iets mis. Integendeel: ik eet met steeds meer smaak en ik heb al weken geen buikpijn meer gehad. De migraine komt enkel nog de dag voor mijn regels - anders niet. Voor Fit By Charro doe ik wekelijks 4 keer oefeningen van 20min. Ik zie mijn lichaam veranderen, steviger worden. De weegschaal geeft ondertussen -12kg aan, maar dat is niet het belangrijkste. Ik draai me niet meer met schaamte om wanneer ik in de spiegel kijk.

Waarom ik dit deel? Niet om mezelf een speekselmedaille te geven. Maar vooral omdat we soms vastgeroest blijken te zijn in overtuigingen die ons niet gelukkig maken. We denken dat het leven minder gezellig zal zijn zonder alcohol (of met minder). Dat we verdrietig zullen zijn als we die taartjes moeten laten. Dat we zullen moeten leren leven met dat buikje. Dat gezond eten minder smakelijk is dan vettig. Dat we dingen missen als we niet all the way kunnen gaan. Dat het te moeilijk is.

Dat we het niet gaan kunnen.


Niets is minder waar.

Ik heb op geen enkel moment het gevoel dat ik ‘aan het diëten’ ben. Want dat doe ik ook niet. Ik eet niet minder, ik eet anders. Dat anders leek voor de zoveelste keer een volledig nieuwe wereld te openen.

Jenni.

ps: Gezond en lekker ontbijten/lunchen/avondeten, het is geen illusie. Inspiratie doe ik vooral op bij chickslovefood (check de ‘Skinny Six’ rubriek), Rens Kroes, ellen charlotte marie, en boeken zoals De Flexikok en de Vegan Keuken.

438 keer bekeken2 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon