• Jenni

Wat ik je nog had willen zeggen.

Het is waar wat ze zeggen: het rauwe verdriet, dat pijn doet aan de borstkas en naar adem doet happen, is verdwenen. Ik leer steeds beter zonder jou te leven papa. En tegelijk zijn er steeds meer dagen waarop ik je mis. Ik las vandaag in de krant dat verdriet als een straathond is die plots begint te blaffen , en ik zou het niet beter kunnen zeggen. Ze zijn er, steeds meer, steeds onverwachter. Microseconden van onwetendheid waarin ik naar mijn telefoon grijp en je wil bellen (en dan besef dat het niet meer kan). Om je dingen te zeggen. Alle dingen die me meer en meer duidelijk worden en die ik je zou willen vertellen. Die ik je had willen vertellen, voor die noodlottige zondag in september.


Ik had je willen bedanken. Bedanken voor al die momenten waarin je papa én mama was voor mij. Die keren dat je me bij de hand nam en me beschermde. De was en de plas deed. Een gezonde maaltijd kookte en zo normaliteit en structuur bracht in mijn kinderleven. Ik had je willen zeggen dat ik zonder jou, nooit zou zijn waar ik nu ben. Je deed alles wat zij bij momenten niet kon, of deed. Ik heb dat nooit durven uitspreken. Uit een soort (misplaatste) loyauteit. Uit gêne ook misschien. Zeggen wat we écht voelden, daar blonken we allebei niet erg in uit. (ik leer het nu wel, moeizaam)


En dat brengt me bij het volgende: het lijkt alsof ik sinds je er niet meer bent, nog meer op jou ben gaan lijken. The good , the bad en the ugly. Het is allicht geen toeval dat ik nog geen jaar na jouw dood zelfstandige werd, net als jij. Ik had het alleen niet door. Tot Servaas onlangs zei dat het hem opgevallen was. Hoe ik qua uiterlijk steeds meer op mijn zus ga lijken en qua karakter op jou. Die drang naar vrijheid, om ongebreideld mijn eigen ding te doen, om me door niets of niemand te laten leiden, een tikkeltje tegendraads zelfs: ik ben onmiskenbaar jouw dochter. Een groot stuk van mijn leven tot nu toe heb ik alles eraan gedaan om het helemaal anders te doen. En nu heb ik spijt dat dat me blind heeft gemaakt voor de goede dingen.


Die komen steeds meer naar boven. Herinneringen en flarden uit mijn kindertijd. De koffiekoeken die je me, zonder uitzondering, elke zondag bracht. Ze stonden klaar op de salontafel toen ik eindelijk uit mijn stinkend nest kroop. De tennispartijtjes. Onze vrijdagavonden in de Pizza Hut of de plaatselijke frituur – iets waar ik de hele dag naar uitkeek. Ik had je willen vragen om dat nog eens te doen. Misschien omdat nostalgie onze grootste gemene deler was, naast koppigheid. Maar vooral omdat ik je had willen zeggen dat ik het apprecieerde en het nu mis, onze momenten samen, alleen onder ons tweetjes.


Ik had je willen zeggen dat ik veel van je geleerd hebt. Dingen waar ik nooit bij heb stilgestaan. Zoals het feit dat ik een goede geografische kennis heb en me overal kan oriënteren – allicht omdat ik als kind zo vaak mee op klantenbezoek mocht, overal te lande. Of dat je over veel dingen wel gelijk had. Zoals de onbestuurbaarheid van België en de politiek.


Ik had je ook willen zeggen dat het goed met me gaat. Dat ik meer en meer het gevoel heb dat alles op z’n plaats valt, terwijl ik vroeger zo zoekende was. Dat het goed met ons gaat. Dat de kinderen ogenschijnlijk floreren. Dat we gelukkig zijn en wanneer we ons niet zo voelen, de dankbaarheid overblijft.


Ik had je willen zeggen dat ik je graag zie, en je imperfecties omarm. Ze maakten van jou wie je was, en ik had het nooit anders gewild.


#rouw #taboeloos #verhalenvertellen


223 keer bekeken1 reactie

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon