• Jenni

Weemoed.

Het leven is verandering. Meestal kan ik daar goed mee om. Maar in tijden als deze waarin moeilijke gebeurtenissen in mijn persoonlijk leven elkaar in sneltempo opvolgen, kan ik me behoorlijk wentelen in nostalgie. Dan bekijk ik foto’s van ons huwelijk of filmpjes van de geboorte van A&F en laat ik helemaal gaan in weemoedigheid.


Nostalgie over:


…. Het feit dat alle grote gebeurtenissen in mijn leven (trouwen, kinderen krijgen, ja zelfs die plechtige communie waarbij ik mij moest uitdossen in een vormeloos wit kleed) achter mij liggen. Echte grote, vette feesten waar ik maandenlang naar uitkijk, die komen allicht niet meer.


…. Dat ik waarschijnlijk nooit meer zal voelen hoe het voelt om een baby in de buik te hebben.


…. Dat ik dra niet meer tot ‘de jeugd’ zal behoren. Ik word dit jaar 35. Voetballers worden op die leeftijd oud genoemd. Katers laten zich langer ontkateren. Ik lig vaak om 21u30 in bed en sta elke dag met rugpijn op. En ik weet niet wat de uitspraak ‘dat is kei smet, pa’ betekent. Ik hoor er m.a.w. niet meer bij.


… Dat het tijd is om afscheid te nemen van de rompertjes die zowel A als F gedragen hebben. Die zullen – behoudens accidentje – nooit meer door een homemade hompje vlees & bloed gedragen worden. Het allereerste pakje dat ik ooit kocht toen ik pas ontdekte dat ik zwanger was van August, nu zo’n 6 jaar geleden - en dat door beiden gedragen werd - blijft wel hangen in hun kamertje.


… De zeeën van tijd die ik had als tiener en twintiger. Belletje trek spelen, urenlang telefoneren met vriendinnen of gewoon doelloos struinen door de stad, om dan de laatste bus naar huis te nemen en dan gedonder te krijgen dat ik te laat thuis was. Nu lijkt mijn leven soms alleen nog te bestaan uit bullet journals, ellenlange to do lijstjes en overal en altijd prioriteiten stellen.


… Het feit dat ik precies nooit meer een leeg, zorgeloos hoofd heb.


… Het feit dat August nu 5 jaar is en dat hij er met 5 erbij, een tiener zal zijn. Die mij tegen dan waarschijnlijk veel minder nodig zal hebben, minder zal komen knuffelen of ‘flemen’. Dat zijn kleutertijd, die precies pas gisteren begon, over enkele maanden afgelopen zal zijn.


… Die zondagen waar S & ik opstonden en zeiden ‘deze middag resto’ke doen?’ en we dan vertrokken met z’n tweeën, op de Vespa. Thuiskwamen en een dutje deden. Naar niets of niemand hoefden te kijken.


… Naar die ene speciale dag in 2011 die voor mij, ik die vaak gruwel van clichés, toch wel nog steeds één van de mooiste dagen in mijn leven is. Waar alle mensen die ik graag zie, voor één keer verenigd waren. En dat het gewoon nog steeds in mijn top 5 staat van coolste feestje ooit.


... Naar die vakanties in het zuiden van Frankrijk die ik vroeger doorbracht met mijn zus, haar gezin en mijn moeder. Als enige puber van het gezelschap kon de rust & kalmte van de Provence me maat weinig bekoren. Dus boekte ik me uit FOMO-overwegingen na enkele dagen vaak een TGV-ticket terug naar huis. Nu ik mijn mama & zus vroegtijdig dreig te verliezen zou ik veel geven om nog eens één dag allemaal samen rond het zwembad door te brengen.


Maar zoals dat gaat met weemoed, belicht het telkens maar één beperkt aspect (het positieve) en niet het volledige plaatje. Een trouwfeest is tof, maar het organiseren is stress. Zwanger zijn was wonderbaarlijk, maar ook heel vaak vermoeiend en –letterlijk- zuur (ik sliep altijd met een fles Gaviscon op mijn nachtkastje). En ook als tiener had ik zorgen. Dus laten we met een positieve noot en een ander cliché eindigen: elk einde is een nieuw begin ;-)


Jenni



127 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon