• Jenni

Weeskind.



Eerlijk? Ik had het eigenlijk zo nog niet bekeken.


Ik associeerde de term meer met baby’s die anoniem waren afgestaan bij de geboorte. Of kinderen die op een tragische manier plots geen ouders meer hadden (zoals Mike Ross in Suits)


Toch ben ik het sinds 2/1/2019.


Een weeskind.


Het is pas door artikels te lezen over rouw – en meer bepaald over rouw om de ouders - of door de reacties van anderen dat het echt tot me doordrong. Dat het écht iets huge is. Mensen beschrijven het als een enorme leegte, als de grond die onder je voeten wegzakt, als één van de ergste dingen die je kunnen overkomen. Of zelfs met het angstaanjagende feit dat je dan ‘de volgende generatie’ bent op het lijstje van Magere Hein. Alles schuift op.


Ondanks alles – de ondanks heeft de maken met de complexe relatie die ik met beide ouders vaak had, gelukkig niet vaak met allebei op hetzelfde moment – zag ik mijn ouders graag, écht graag. Ik ga het niet verbloemen, ondanks wat ik hieronder zal schrijven voelt de dood van mijn ouders als een gat dat in mijn hart geslagen werd, en nooit echt zal dichten.


En toch kan ik mijn gevoelens niet altijd associëren met de reacties die ik van velen krijg.

De enorme leegte voel ik immers maar deels. Die was er onmiskenbaar na de dood van mijn papa en die is er nog steeds. Maar de dood van mijn mama veranderde hier niet veel aan, alleen maar door het feit dat ze de laatste jaren erg weinig aanwezig was in mijn leven. Het gemis voelde ik toen al, en misschien ben ik het ondertussen wat gewoon aan geworden.


De grond die onder je voeten wegzakt is vaak de verpletterende verantwoordelijkheid die mensen dan voelen. Iemand zei zelfs ‘je thuisbasis is er niet meer’. Maar die thuisbasis, dat is voor mij al jaren Servaas en de kinderen. De warme en veilige omgeving die ik als kind niet altijd had, die is er nu wel en nog steeds.


Zolang dat er is, denk ik niet dat ik zal wankelen.


Wat ik wel heel hard voel, is het afsluiten van een hoofdstuk. Er zijn geen grote linken meer met mijn kindertijd. Mijn ouders zullen nooit aanwezig zijn op de communie van mijn kinderen, zullen nooit meer deelnemen aan de grootouderfeesten op school en zullen August en Felix niet meer verder zien opgroeien. Die gedachte is moeilijk.


Ik heb nu al het gevoel dat het gemis een litteken zal blijven voor altijd, maar anderzijds geeft het me ook energie, gek genoeg. Als we het toch hebben over verantwoordelijkheid: het gevoel dat ik de volgende generatie ben schrikt me niet af. Integendeel. Dat is misschien de ‘aangename’ keerzijde van ouders die er wat later ‘nog eens aan begonnen’ zijn. Ik verloor mijn beide ouders op relatief jonge leeftijd, maar anderzijds heb ik niet het gevoel dat ik ‘de volgende’ ben. Toch een kleine silver lining aan het feit dat ik een generatie jonger ben dan de meeste kinderen van ouders die de leeftijd van mijn ouders hadden.


Ik heb nog meer het gevoel dat het leven zich in het nu afspeelt. Niet wanneer ik met pensioen zal zijn, niet wanneer de kinderen nog wat zelfstandiger, wanneer we die of die reis zullen maken. Het 'nu' is zo kostbaar. Plannen maken is nog steeds fijn, maar stilstaan bij alle rijkdom die ik nu al heb nog fijner. Dat van altijd meer en meer maakt toch stilstaan plaats voor iets anders.


Sinds 2018 veranderde er heel veel, en dan vooral in mijn hoofd. De gejaagdheid is deels weg – de onrust en het ongeduld nog niet. Maar ik werk eraan.


Er veranderde veel en op papier ben ik sinds 2/1/2019 een weeskind.


In theorie.


In de praktijk voelt het helemaal anders.




373 keer bekeken

JOIN MY MAILING LIST

© 2018 by Madame Octopus. Proudly created with Wix.com

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon